i love doors











{Σεπτεμβρίου 5, 2007}  

ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Φέτος λοιπόν η Β΄ γυμνασίου μας περιμένει με τσάντες γεμάτες, έτοιμες να σκιστούν από τα τόσα βιβλία, με τον κύριο φιλόλογο μας και το φοβερό επαναστατικό του χιούμορ, με τις μερικές, περίεργες, αχώνευτες, σνομπάρες και φυσικά με το Χριστόδουλο(το boy που με ενδιαφέρει)( το ξέρω το όνομα είναι απαίσιο! Ε, δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή!). Έρε τι έχω να αντιμετωπίσω και φέτος, την αχώνευτη γυμνάστρια, που ακόμα κι αν είμαι αδιάθετη με βάζει 10 γύρους να τρέχω, με ξεθεώνει αλύπητα, λες κι είμαι καμιά χοντρέλα που πρέπει να χάσω καμία δεκαριά κιλά, δεν ξέρω τι προσωπικό έχει αυτή η γυναίκα μαζί μου και να πεις ότι κάνω χαβαλέ στο μαθημα της, τίποτα είμαι απόλυτα συνεπής! Αλλά τι να πεις όλες οι γυμνάστριες κυρίως στα ιδιωτικά είναι κάτι ηλίθιες 50αρες, που στάνταρ δεν τους έχει πετύχει το μποτοξάκι και έχουν ένα τρελό κόμπλεξ με το μάθημα τους,  επειδή δεν είναι από τα βασικά, έλεος φίλε!!!!! Τα ίδια έχω να προσθέσω και για την αντιπαθέστατη μουσικό μου, μόνο που αυτήν την τρέμουν όλοι και να πεις ότι είναι κανένα θεριό, 1, 55 το πολύ την κάνω, αυτό είναι που λένε όσο μπόι της λείπει τόση φωνή έχει!!! Στο μάθημα της μουσικής, ρε φίλε, βάζει κάτι διαγωνίσματα κι εγώ φυσικά δεν είχα ιδέα ποτέ από νότες, σε όλο δημοτικό θυμάμαι τη μουσικό μας που τραγουδούσε μόνη της, πετούσε μάλιστα και κάτι κορώνες κι εμείς τα παιδιά παίζαμε τρίλιζα και sos!!! Ωραίες εποχές και πόσο  μου λείπουν οι παλιοί μου συμμαθητές μου, στη τελευταία τάξη μάλιστα ήμασταν όλοι πάρα πολύ δεμένοι, αγόρια κορίτσια, δεν γίνονταν διαχωρισμοί όπως τώρα, αλλού τα αγόρια, αλλού τα κορίτσια!! Τώρα που είπα για κορίτσια, θυμήθηκα τις κλίκες, ξέρετε ομάδες ηλίθιων κοριτσιών με αρχηγό πάντα μία ξανθιά, που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να μη χαλάσει το μανικιούρ, αυτήν την είχα κολλητή, έτσι νόμιζα δηλαδή, την έπαιρνα κάθε βράδυ τηλέφωνο για να τη ρωτήσω αν είναι καλά ψυχολογικά και για να τη παρηγορήσω για το θέμα του Παντελή, που αυτός την έφτυνε κι εκείνη αναρωτιότανε μήπως έβρεχε!! Ξενύχτια πάνω από το τηλέφωνο για να την πείσω πως δεν είναι για εκείνη, τίποτα εκεί αυτή! Για να φανταστείτε η μόνη φιλία που υπήρχε μεταξύ μας για εκείνη ήταν για το πώς θα ρίξουμε τον έρημο τον Παντελή, κάναμε σχέδια, στο Θεό σας!! Εγώ είμαι της ιδέας ότι για να κάνεις σχέση, δεν πρέπει να υπάρχει το συναίσθημα μόνο από τη μία πλευρά και από την άλλη πλάκα και καλοπέραση!! Γιατί αν αυτοί οι δύο κάνανε σχέση θα υπήρχε αυτό το πράμα και είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσεις όταν είσαι σε μία σχέση και είσαι και μικρή, νομίζεις ότι ο άλλος σε αγαπά, ενώ εκείνος περνάει την ώρα του μαζί σου,  επειδή βαριέται να ανοίξει κανένα βιβλίο χημείας και να λύσει καμία άσκηση!!                                          Τέλος θα ήθελα να προσθέσω αυτό:Η φράση του Σάμουελ Μπάτλερ «η φιλία είναι σα το χρήμα εύκολα βρίσκεται, δύσκολα κρατά» είναι αφιερωμένη σε αυτή την κοπέλα, για την οποία μίλησα.              

Advertisements


{Ιουλίου 16, 2007}  

jim_morrison.jpgWelcome again, Pam!!! Καλώς σας βρίσκω, παίδες! Μόλις γύρισα από τις διακοπούλες μου στη Συκιά, στη Χαλκιδική για μία εβδομάδα  και θα ξαναπάω  φυσικά. Τα μαντάτα είναι φρέσκα και καλά, πήρα το πρώτο πτυχίο Γερμανικών, Zertifikat B1! Το άλλο δυστυχώς δεν μπορώ να το πω… Ε…, είναι κάτι πολύ προσωπικό, ε και επειδή το διαβάζουν πολλές θείτσες δε λέμε ονόματα, δυστυχώς δεν μπορώ να τα πω. Ένα ακόμη νεούλι που αφορά το σχολείο μου είναι  ο γενικός μου βαθμός, 19.7 παρακαλώ, ένα ζεστό χειροκρότημα!!!! Αυτά από νέα. Γενικώς αυτό το καλοκαίρι έκανα πολλές παρέες, τρέλες κυρίως και είχα αρκετούτσικες κατακτησούλες. Η θείτσα να γράψει κανένα νεούλι, που μας ξέχασε εκτός αν δε μας καταδέχεται πλέον.  Πολλά φιλούδια και στο φιλαράκι!!!!



{Απρίλιος 30, 2007}  



{Απρίλιος 7, 2007}  

maltese_puppy_04.jpg maltese4.jpg

Συμβίωση με ένα κουφετάκι!!!!! 

Το σκυλάκι που βρίσκεται στην εικόνα είναι το δικό μου σιροπιαστό γλυκάκι,η δικιά μου  χνουδωτή μπαλίτσα, το δικό μου κουραμπιεδάκι, η δικιά μου χιονόμπαλα! Πάνε ακριβώς τρία χρόνια από τότε που πήρα από ένα petshop τη γλυκιά μου Μπέλλα!  Μέχρι τότε δεν ήξερα από σκυλιά, δεν είχα καμία απολύτως εμπειρία από σκυλιά και ειδικά από τέτοια μπουρεκάκια!   Πριν λοιπόν από τρία χρόνια ήθελα σαν τρελή και παλαβή έναν σκύλο και παρακαλούσα τους γονείς μου να πάρουμε ένα μεγάλο και ωραίο σκύλο, τύπου λαμπραντόρ, Αγίου Βερνάρδου στην τελική ρε αδελφέ ένα μολοσσό. Φυσικά η μητέρα δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο κι έτσι συζητούσαμε για μέγεθος ΧS. Μπορώ να σας πω  ότι υπήρχε μεγάλη απογοήτευση μετά από αυτή την κουβέντα. Τέλος πάντων ξεροκατάπιε και μη μιλάς, δεν μπορεί θα της περάσει! Παρ’ όλα αυτά  κανένα αποτέλεσμα στην όλη υπόθεση. Βρε μη σκας για μία ακόμη φορά, εντωμεταξύ από πουθενά κατανόηση, μηδέν, τίποτα!Έκανα λοιπόν αρκετές προσπάθειες να καταχωρήσω στο αθώο μυαλουδάκι μου τη νοοτροπία αυτής της γυναίκας, γιατί όχι ένα μεγάλο σκύλο αλλά ένα μικρό παρτσακλό και συνάμα νευρικό??? Καταλήξαμε λοιπόν στο να πάρουμε ένα από αυτά τα περίεργα όντα, ή μαλτεζάκι,  ή γιορκσάιρ,  ή γουέστι. Απορρίψαμε λοιπόν τα δύο τελευταία διότι τα γιορκσάιρ είναι νευρικά και σε κάνουν υδροκέφαλο από τις τσιρίδες τους και τα γουέστι είναι λιγάκι παραμορφωμένα στο κεφάλι, ε όσο να πεις είναι λίγο κεφάλες τα ζωντανά!

 Ήταν λοιπόν πρωί Σαββάτου που κατέβηκα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην Αριστοτέλους σε ένα petshop για να ρωτήσω εγώ και η μάμι τα σχετικά για ένα μαλτεζάκι. Καθώς ρωτούσε η μάνα τον νοστιμούλη  πωλητή, εγώ χάζευα κουνελάκια, σαυρούλες, οχίτσες, ξαφνικά αντικρίζω μια γυάλα με λίγο πριονίδι στη βάση, ένα τόσο δα κουπάκι με νερό, σαν σταχτοδοχείο και στην άκρη κολλημένο ένα άσπρο, χνουδωτό πλασματάκι να κοιμάται τόσο ήρεμα. ‘Εσκυψα λιγάκι πάνω από τη γυάλα να το χαϊδέψω με τον δείκτη του χεριού μου, κι εκείνο άνοιξε τα ματάκια του, γεμάτα τσιμπλίτσες σαν σοκολατένιες ελίτσες έμοιαζαν. Ύστερα έγλειψε το δάχτυλο μου δείχνοντας να το ευχαριστιέται, το χρυσό μου. Τότε δεν έχασα την ευκαιρία να το πάρω αγκαλίτσα κι ας ήμουν γεμάτη πριονίδια! Του χάιδεψα την κοιλίτσα και τότε αντιλήφθηκα πως ήταν θυληκό το μαλτέζάκι!!! Καθώς είχα μείνει έκπληκτη πάνω από τη γυάλα, άκουσα μία αγριοφωνάρα από το υπερπέραν, φυσικά και ήταν η μανούλα που ήθελε να φύγουμε, γιατί πιάστηκε όρθια! Εγκατέλειψα εκείνη τη συναρπαστική στιγμούλα και ακολούθησα τον κέρβερο προς το αυτοκίνητο. Ενθουσιασμένη μπήκα στο αυτοκίνητο και άνοιξα συζήτηση για το θέμα μαλτέζ. Εκείνη μου είπε ότι συζητούσε με τον πωλητή για το μαλτεζάκι που κρατούσα αγκαλιά με τόση στοργή. Και συμφώνησε κι εκείνη ενθουσιασμένη να την πάρουμε την Έττα, όπως την έλεγαν. Α! Δεν μίλησα για την καταγωγή της από το Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας. Της έλεγε λοιπόν ο ωραίος πωλητής  ότι όλο το σόι του κουναβιού ήταν πρώτο πάντα  

στα καλλιστεία σκύλων, με βραβεία, τιμές κ.α. Πραγματικά δεν δυσκολεύτηκα να πειστώ, διότι το ζωντανό ήταν πανέμορφο.  Παρεμπιπτόντως τον καλούτσικο πωλητή είχαμε σκοπό να τον κάνουμε προξενιό στη θείτσα! Την άλλη εβδομάδα κιόλας μόλις ξαναεμφανιστήκαμε στο petshop, το πεϊνιρλάκι μου με αναγνώρισε αμέσως και άρχισε να γαυγίσει χαριτωμένα. Εγώ κατενθουσιασμένη έτρεξα αμέσως προς τη γυάλα να το αγκαλιάσω κι εκείνη με έγλειψε, το χρυσό μου. Για να μη τα πολυλογούμε ο πωλητής  δεν έκατσε τελικά στη θείτσα, αλλά πήραμε την Έττα, την οποία κατόπιν της αλλάξαμε αρκετά ονόματα, όπως Μπάρμπι, Μέριλιν αλλά καταλήξαμε στο Μπέλλα όπου στη γλώσσα της σημαίνει άσπρη και στα ιταλικά όμορφη. Το πρώτο διάστημα μπορώ να πω πως μας παραξένεψε η συμπεριφορά της , ήταν υπερβολικά ήσυχη και υπάκουη, τη βάζαμε να στηριχτεί όρθια στηριζόταν, της λέγαμε μαμ έτρωγε χωρίς δεύτερη κουβέντα.Παράξενο για εμάς που ήμασταν κατουρημένοι από τη χαρά μας αλλά για αυτήν ωστόσο ήταν φυσιολογικότατο! Με τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, τις ώρες, τις ημέρες, τους μήνες και τα χρόνια οι ικανότητες μας εξέπληξαν. Το ζουζούνι μου μόνο που δεν μιλάει! Τρώει από το πιρούνι και το κουτάλι φυσικά, δεν θα μπορούσαν τα πράγματα να ήταν και αλλιώς!! Τρώει οτιδήποτε και σε οποιαδήποτε ποσότητα. Θυμάμαι μία φορά το καλοκαίρι στο τροχόσπιτο μας της είχαμε φέρει πέντε σουτζούκια μεγάλου μεγέθους, αυτά από τις ταβέρνες, πατάτες τηγανιτές και διάφορα άλλα μεζεδάκια και σας πληροφορώ ότι τα καταβρόχθισε το σκατό σε λιγότερο από 5 λεπτά. Το πιο αστείο όμως ήταν ότι δεν μπορούσε να αποφασίσει η ζουζούνα αν ήθελε να γλείψει για μία ακόμη φορά το κουπάκι της ή να πάει στα χόρτα εκεί όπου την καλούσε η φύση της! Επίσης να σας πω ότι όταν λέω εγώ το βράδυ στους γονείς ποιος θέλει μηλαράκι, η πρώτη η οποία φεύγει αμέσως για την κουζίνα είναι ο Μπέλλος ο τρελός! Και να φανταστείτε ότι είναι 2,5 κιλά μόνο! Τώρα σας αφήνω γιατί πρέπει να τη βάλω να φάει, γουργούρισε το στομαχάκι της!



{Απρίλιος 6, 2007}  

 cate.jpg

Έχει νόημα το μπλογκ? 

  Ερώτηση κρίσεως…για μένα, για σένα, για αυτούς και για εμάς. Χαμένες και ανούσιες εμπειρίες γραμμένες σε μια οθόνη 25χ10. Ένα τσουβάλι ανθρώπων πληκτρολογεί ένα οποιοδήποτε κείμενο, ότι είναι πραγματικά ανιαρό, όποιο κείμενο τους κάτσει ή τους έρθει στο τσερβέλο. Τούτα εδώ τα κείμενα που τα βλέπουμε και χαζογελάμε χωρίς νόημα είναι ένα μέσο που μας φέρνει πιο κοντά και μας αποκρίνει από άλλες πιο ανούσιες ακόμα πράξεις…Εμένα το μπλογκ μου το συνέστησε η θείτσα μου σε πιο απλά ελληνικά η θεία μου, ένα «αγαθό» χαϊβανάκι που είναι αποβλακωμένο στο δικό της υπολογιστή, μονίμως από το πρωί έως το…άλλο πρωί. Μου είπε : «ποκοπίκο μου, μπορείς να φτιάξεις μία δικιά σου ιστοσελίδα που να γράφεις ότι κείμενο σου κάτσει».Πραγματικά έπαθα φίλε!! Η ευστροφία μου με οδήγησε στο να δεχτώ την πρόταση. Και ναι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Έγραψα μερικά κείμενα και μάλιστα πήρα και κάποια σχόλια. Όμως κάτι μου λείπει απ’ όλη την ικανοποίηση μου…??????? Τι????    



{Απρίλιος 3, 2007}  

easter.gif     Καλό  Πάσχα!!!!!!!!                                            Κυριακή 1η Απριλίου, η ημέρα που όλοι κάνουν πλάκα μεταξύ τους. Σήμερα η «πολυαγαπημένη» μητέρα μου έκανε κι αυτή μια πλάκα, για την ακρίβεια μία λαχτάρα. Μου είπε ότι και καλά μας πήραν από το φροντιστήριο και μας είπαν ότι αύριο το πρωί γράφω τελικά τις εξετάσεις και όχι το βράδυ όπως είναι κανονικά. Μόνο η μητέρα γέλασε με αυτό και ο πατέρας αφού δεν χάνει κάτι τέτοιες στιγμούλες. Τον είχα για το πιο ποιοτικό χιούμορ.  Που είχα μείνει για την ακρίβεια? Α! Στις ευχές, ναι. Καλό Πάσχα λοιπόν φίλοι, να περάστε καλά να σουβλίστε το αρνάκι, να σπάστε κανένα αυγουλάκι να σβήστε και τη λαμπαδίτσα με τον φιόγκο ή χωρίς, του νονού φυσικά!

Για μένα αυτό το Πάσχα είναι ένα μικρό μαρτύριο, πρώτον γράφω δύο εξετάσεις και δεύτερον θα το περάσω το έρημο το Πάσχα στο σπίτι μου με τους γονείς ούτε χωριά ούτε φίλοι κάθε μέρα για μεσημεριανό τονοσαλάτα, δίαιτες βλέπετε! Για να κρατιόμαστε στα κιλά μας, ε … και επειδή αθλούμαστε κιόλας δεν μπορούμε να τρώμε και ότι να ’ναι! Για εσάς εύχομαι να το τσούξετε!

  Εύχομαι επίσης και στους ερωτευμένους, καλό Πάσχα. Να περάσει ο καθένας καλά και όμορφα με το αγαπημένο τους πρόσωπο. Για αυτούς που είναι μόνοι και δυστυχισμένοι δεν χρειάζεται να είναι τόσο στεναχωρημένοι, δεν πειράζει ας μπουν στο κλίμα των συγκεκριμένων ημερών μιας και δεν είναι του Αγίου Βαλεντίνου ή Χριστούγεννα. Ας τηρήσουν όλα τα έθιμα, να περάσουν καλά με τους φίλους τους και ας πιστέψουν για μία φορά στη ζωή τους στη μοίρα του έρωτα, με λίγα λόγια ας πουν τη φράση «όπως τα φέρει η μοίρα». Μια ευχούλα ακόμη για εκείνους που κάνουν δίαιτα και δεν ξέρουν πως θα τα βολέψουν με το αρνί και τη μαγειρίτσα. Έχω  για σας  δύο συμβουλές:1η πείτε «ο Θεός βοηθός για τη ζυγαριά» και φάτε όσο επιθυμείτε η άλλη είναι να φάτε  φιλέτο μπριζόλα με λαχανικά και να στερηθείτε οπωσδήποτε τα γλυκά. Ευχές πολλές ακόμα στους οικογενειάρχες και στους ηλικιωμένους. Καλές γιορτές στα παιδάκια και στους εφήβους μέχρι τα 18 στους οποίους συμπεριλαμβάνομαι κι εγώ. Τελευταία και καλύτερη ευχή στα παιδάκια του τρίτου κόσμου, εκείνους τους γενναίους μικρούς βιοπαλαιστές. Εύχομαι για εκείνους να αποκτήσουν ένα πιάτο φαΐ και να βρεθούν σε μία ζεστή αγκαλιά.  Θα ήθελα να σας συμβουλέψω ακόμα να κάνετε κι εσείς μία καλή πράξη, π.χ. να προσφέρετε φαγητό , ρούχα και λεφτά στους φτωχούς όπως έκανα κι εγώ.     Αυτό το ποστ δεν  ήταν για τους ντορς!!!! Άντε βρε!!!!! 


    



{Μαρτίου 23, 2007}  

The doors: η ταινιάρα!!!!!! 

Εγώ για την ακρίβεια δεν την είδα όταν πρωτοπαίχτηκε στους κινηματογράφους, (διότι έχουμε και μία μάνα που δεν πατάει το πόδι της στο σινεμά και δεν μας αφήνει κι εμάς να πάμε), αντίθετα πήρε ο μπαμπάς μου την ταινία από ένα περιοδικό. Κι έτσι ένα μεσημεράκι καλοκαιριού πέρυσι στο τροχόσπιτο στη Χαλκιδική, δεν είχε τίποτα η τηλεόραση κι έλεγα να βάλω μία ταινία. Έπεσε λοιπόν το ματάκι μου στους ντορς. Την πρώτη φορά που την είδα την ταινία  αηδίασα κυριολεκτικά μπορώ να σου πω και είπα μαστουρωμένος ήταν ο Όλιβερ Στόουν, ιδιαίτερα μετά την σκηνή με τον Val Kilmer και την Kathleen Quinlan που πίνουν τάχα αίμα!Είχα όμως κάποιες αμφιβολίες προς το πιο θετικό γι’ αυτή την ταινία και την ξαναέβαλα λέγοντας κούλαρε χρυσό μου γίνε λίγο πιο κουλτουριάρα. Μετά τη δεύτερη φορά καλυτέρεψε η γνώμη μου. Δεν αρκούσαν όμως φιλαράκι 2 φορές κι έτσι την είδα άλλες 102. Μέχρι που πείστηκα πως ήταν ταινιάρα!!!!! Οι καλύτερες σκηνές είναι όπως είπες στην έρημο, η γνωριμία με την Πάμελα που μπαίνει το τραγούδι love street, το Sullivan show όπου ο Τζιμ γνωρίζει την Nico από τους Velvet Underground, η συναυλία στο Νιου Χέηβεν και στο Μαϊάμι και τέλος ο θάνατός του. Και από τότε άρχιζα να πρίζω τον μπαμπάκα μου να μου πάρει όλους μα όλους τους δίσκους και τελικά η γιαγιά μου πήρε το CD  the best of the doors!!!! Και ερωτώ γιατί?????? Ένα πράμα του ζήτησα κι εγώ. Αλλά τι κόλλημα κι αυτό παντού τον έχω σε φωτογραφίες τον Τζιμ βέβαια και όχι τον μπαμπά και μάλιστα τον έχω ζωγραφίσει κιόλας μιας που έχω και το ταλέντο. Ομολογουμένως ολόιδιος στον πίνακά μου!! Και να φανταστείς ότι πριν από τους ντορς είχα ένα άλλο φοβερό κόλλημα με τους INXS. Μάλιστα μια φορά μπήκα σε ένα μαγαζί πριν δύο χρόνια για να βρω καμία αφίσα αυτού του συγκροτήματος και βρήκα κάτι φωτογραφίες των ντορς, φυσικά τότε δεν ήξερα ότι είναι όντως οι ντορς και πέταξα ένα σωρό φωτογραφίες κάτω στο πάτωμα και είπα καρατσατισμένη εδώ δεν έχει τους INXS!! Ποιος να μου το έλεγε τότε ότι θα πνιγόμουνα γι’αυτό το συγκρότημα!    I love doors!!!!!!!!!!!



{Ιανουαρίου 14, 2007}   DOORS (=ένας θρύλος!)

jimm.jpg

Είχαμε μείνει νομίζω στο γιατί έβαλα αυτόν τον τίτλο στο Blog μου, το I love doors. Πιστεύω πως είναι ολοφάνερο ότι έχω ένα κολληματάκι με τούτο εδώ το συγκρότημα και ιδιαίτερα με τον ποιητή Τζιμ Μόρρισον. Σήμερα λοιπόν θα ήθελα να γράψω ένα ένθετο ειδικά αφιερωμένο στην ποίηση του θρυλικού Αντιαμερικάνου.


Ο Τζιμ Μόρρισον γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου το 1943 στη Μελβούρνη της Φλώριδας. Ο Μόρρισον γενικά έβλεπε με εχθρικό μάτι το όλο σκηνικό των γονιών του ,στα παιδικά του χρόνια, και ιδιαίτερα του πατέρα του, Τζωρτζ Μόρρισον που προσπαθεί να μεταδώσει τα Αμερικανικά ιδεώδη και τη στρατιωτική τάξη, πειθαρχία και ιδιαίτερο σεβασμό στους νόμους στα παιδιά του, κάτι το οποίο δεν αποδεχόταν ο ίδιος ο Τζιμ. Τον οίκτο αυτόν για τον πατέρα του το κρύβουν οι στίχοι του ποιήματος An American player

Οι πατέρες τρίζουν μέσα στα δέντρα του δάσους.Η μητέρα μας είναι νεκρή μες τη θάλασσα.Γνώριζες πως οδηγηθήκαμε σε σφαγές από πλαστικούς ναυάρχους και αυτοί οι παχύσαρκοι αργοκίνητοι στρατηγοί ασχημονούνπάνω από το νεανικό αίμα; ~

Το 1961 ο Τζιμ τελειώνει το γυμνάσιο και θέλει ανώτερες σπουδές. Γι’ αυτό θα γραφτεί στο St. Petesburg
College. Μετά το κολλέγιο
γράφεται στο Κυβερνητικό Πανεπιστήμιο της Φλώριδας. Ενδιαφέρεται να σπουδάσει κοινωνιολογία, βιολογία και λογοτεχνία. Τελικά το 1964 θα πάει στο Λος Άντζελες και θα γίνει δεκτός στο κινηματογραφικό τμήμα του UCLA. Εκεί θα γνωρίσει τον Ray Manzarek, ο οποίος μεγάλωσε στο Σικάγο και ήταν ο τραγουδιστής των Rick and the Ravens. Aπόγευμα Ιουλίου λοιπόν οι δύο νέοι αποφάσισαν να σχηματίσουν το συγκρότημα. Αργότερα λοιπόν ολοκληρώθηκε το γκρουπάκι μετά από κάποιες παραλλαγές. Το συγκρότημα άρχισε σιγά -σιγά να αποκτά μεγάλη επιτυχία και να παίρνει αγάπη από τη νεολαία, μέρος αυτής είναι και η δικιά μου.

Κάτι που με εξέπληξε στον Μόρρισον ήταν ότι κάθε του φράση έκρυβε ένα βαθύτερο νόημα το οποίο δεν το αποκάλυπτε ο ίδιος. Μία σοφή κουβέντα ήταν ότι όλοι οι ζωντανοί πονάνε και ότι ο θάνατος είναι ένας απροσδόκητος επισκέπτης που σου δίνει φτερά να πετάξεις πέρα μακριά… Ο ίδιος μάλιστα μιλούσε για ένα δικό του other side, αρχικά νόμιζα πως ήταν μετάβαση μίας ερωτικής σχέσης σε μία άλλη, όμως αργά ή γρήγορα κατάλαβα πως αυτή η άλλη πλευρά ήταν ο «θάνατος» με την ελευθερία της ζωής μέσα του.

Πώς το εξηγώ αυτό; Η έννοια «θάνατος» για τον Μόρρισον ήταν επιφανειακή φυσικά, αφού η πραγματική της ερμηνεία για τον ίδιο σήμαινε το πάθος της ζωής. Χρησιμοποιούσε δηλαδή τη λέξη θάνατο μπροστά από μία σειρά βαθύτερων νοημάτων σχετικά με την ζωή,τις οπτικές της γωνίες, το πάθος, την ελευθερία και τον έρωτα. Σε ένα τραγούδι του μάλιστα το The End, αφηγείται μία σειρά συμβολικών γεγονότων, σχετικά με αυτό το θέμα. Παρουσιάζει την Αμερική ως απελπισμένη χώρα, Ρωμαϊκή έρημο του πόνου όπου σε αυτήν όλοι οι ζωντανοί βρίσκονται σε ένα σκυθρωπό λεωφορείο, την ζωή, όπου ο οδηγός είναι απρόσωπος. Και προσπαθώ να έρθω στα λεγόμενα του και να περάσω το μήνυμά: « Καβαλήστε το ερπετό». Δηλαδή με λίγα λόγια νιώστε τη ζωή! Παράλληλα σε αυτό το τραγούδι εμπλέκεται και ο Οιδιπόδειος μύθος. Ο Μόρρισον εκφράζει την επιθυμία του να σκοτώσει τον πατέρα του. Τι τον κάνει να νιώθει έτσι; Ίσως ένιωθε να πνιγόταν κάτω από την πατριαρχική εξουσία κι έγραψε αυτό το τραγούδι.

Και φυσικά επηρεασμένη από όλα αυτά δεν θα διστάσω να γράψω κάτι για την πατριαρχική κοινωνία με βάση τα λεγόμενα του Μπαχόφεν στο έργο «Der Myth von Orient und Okzident».

«Η πατριαρχική κοινωνία έχει σαν γνώρισμά της, τον σεβασμό προς το ανθρώπινο νόμο, την προτεραιότητα της ορθολογικής σκέψης και την προσπάθεια του ανθρώπου για την αλλαγή φυσικών φαινομένων». Κατά τη δική μου άποψη θεωρώ πως η πατριαρχική κοινωνία είναι η αρχή των περιορισμών. Και σε αυτό δε νομίζω ότι χωράει αμφισβήτηση!

Πέρα από όλα αυτά μη νομίζετε ότι θα γλιτώστε τόσο εύκολα από τον Μόρρισον, έχει και συνέχεια το όλο θέμα!



{Ιανουαρίου 13, 2007}   ΑΛΟ-ΑΛΟ!!!

Γεια σας!

Είμαι κι εγώ μία πιτσιρίκα της Θεσσαλονίκης και πηγαίνω ακόμα σχολείο. Αχ αυτή η Θεσσαλονίκη! Τι όμορφη πόλη, που βράζει στα ξενύχτια της νεολαίας! Αλλά τα πρωινά της πνίγονται στα φραπεδάκια και στις «γλυκόξινες» κουβεντούλες στα μπαράκια μπροστά στο Θερμαϊκό.

Ξεφύγαμε όμως λίγο από το θεματάκι της γνωριμίας.

Λοιπόν που λέτε σήμερα Σάββατο πρωί ξύπνησα πολύ «ωραία» με τη γκρίνια της μητέρας, πέρα απ’ όλα αυτά σκεφτόμουν την κολλητή μου στο σχολείο που είναι ερωτευμένη με έναν Παντελή, όσο χάλια είναι το όνομα τόσο ομορφούλης είναι! Και με έχει βάλει λοιπόν να καταστρώνω σχέδια για να ανάψει η λεγόμενη φλόγα μεταξύ τους! Η ίδια μου έχει πει να πάω και να την πέσω στο πρόσωπο (ούτε το όνομα δεν μπορώ να πω) ναζιάρικα όπως ξέρω σαν γατούλα. Κι έρχομαι και λέω αυτή θέλει να τα φτιάξει με το πρόσωπο ή εγώ; Αλλά η πραγματική ουσία του σχεδίου είναι να γίνει κατά κάποιο τρόπο μία παρεξήγηση και να μπλεχτεί και η κολλητή μου.

Πέρα απ’ όλα αυτά όμως θα ήθελα να σας πω για ποιο λόγο διάλεξα το I love doors δεν πρόκειται απλά για κάποιες πόρτες αλλά για τις πύλες της αντίληψης, το σλόγκαν του φημισμένου συγκροτήματος που ιδρύθηκε το 1966. Γενικά ο Τζιμ Μόρρισον μου έχει κάνει κλικ από την αρχή.

Αλλά αυτό το θέμα θέλει αρκετή συζήτηση και τώρα βιάζομαι!



et cetera